Inne pierwiastki śladowe

Inne pierwiastki śladowe – miedź, mangan, molibden, bor, wa­nad, kobalt oraz jod – są również istotne dla zdrowia, chociaż po­trzebujemy ich w minimalnych ilościach.

Bor, w dawce równej 3 mg dziennie, utrzymuje gęstość kości u kobiet w okresie menopauzy, być może dlatego, że jest w stanie podnieść poziom estrogenu. Od czasu zgłoszenia tej informacji w skład coraz większej liczby preparatów mineralno-multiwitaminowych wchodzą 3 miligramy boru.

Kobalt współdziała z witaminą B12, a w postacie nie związanej z witaminą B12 pierwiastek umożliwia działanie pewnych enzy­mów. Wydaje się, iż kobalt bierze udział w tworzeniu czerwonych krwinek. Niektóre dawniejsze badania sugerują, że duże dawki kobaltu pomagają pacjentom z nadciśnieniem; nowsze analizy ani nie potwierdziły, ani nie obaliły tego wniosku. Wedle niektórych naukowców kobalt jest ważny dla prawidłowego funkcjonowania tarczycy. Z tego, co mi wiadomo, kobalt można nabyć tylko jako składnik suplementu witaminy B12.

Miedź to kolejny składnik mineralny, pobudzający aktywność SOD, a także wpływający na stan tkanki łącznej oraz wspierający funkcje odpornościowe organizmu. Niski poziom miedzi we krwi prowadzi do podniesienia poziomu cholesterolu. W opinii lekarzy nadmiar miedzi można powiązać z chorobami psychicznymi, wzrostem ciśnienia krwi, pobudzeniem nerwowym – jednak obe­cnie dominuje przekonanie, że niedobór tego pierwiastka to częstszy problem od jego nadmiaru.

Jod jest podstawowym składnikiem hormonu wydzielanego przez tarczycę, znajduje także inne zastosowanie terapeutyczne. Bywa wykorzystywany do leczenia wola (powiększenia tarczycy wskutek niedostatecznej aktywności), jeśli wole stanowi rezultat niedoboru jodu – co zdarza się u mieszkańców obszarów położo­nych z dala od morza. W takiej sytuacji doświadczony lekarz wi­nien przepisać preparat jodu.

Mangan jest niezbędny do formowania kości oraz tkanki chrzęstnej, a także funkcjonowania jednej z form antyoksydacyjnego enzymu SOD (dysmutazy nadtlenkowej), która chroni błony mitochondriów przed utlenianiem. Współdziała ponadto z liczny­mi innymi enzymami. Jest też kolejnym pierwiastkiem pomoc­nym w leczeniu zwyrodnienia plamki siatkówki. Przeciętna daw­ka dzienna wynosi od 6 do 20 mg.

Niewykluczone, że wanad należy do kluczowych dla ludzkie­go zdrowia składników mineralnych, nadal jednak niewiele wie­my o roli, jaką ten pierwiastek odgrywa w organizmie. Wanad w suplementach, np. w postaci siarczanu wanadowego, w daw­kach przekraczających rekomendowaną dozę dobową bywa ko­rzystny dla cukrzyków. W dawce do 100 mg dziennie wydaje się dublować funkcje insuliny, a ponadto obniża poziom cholestero­lu. Wanad poprawia najprawdopodobniej gęstość kości, stymulu­jąc osteocyty. Wprawdzie nie prowadzono kompleksowych badań nad leczniczymi właściwościami tego pierwiastka, ale miałem okazję się przekonać, że u pacjentów cierpiących na cukrzycę co­dzienna dawka 50-150 mg wanadu prowadziła do poprawy regu­lacji poziomu cukru we krwi.

Ilość wymienionych pierwiastków śladowych zawarte w zesta­wie podstawowym jest generalnie wystarczająca dla większości zdrowych osób. Czasami jednak zachodzi potrzeba uzupełnienia niedoborów miedzi lub manganu, a diabetycy powinni przyjmo­wać dodatkowo siarczan wanadu. Jeżeli preparat multiwitaminowy, który kupujesz, nie zawiera któregoś z tych pierwiastków, można zwykle nabyć go w postaci osobnego suplementu.

Są także inne ważne pierwiastki śladowe, o których wpływie na zdrowie wiemy wciąż bardzo mało – np. krzem, cyna, german czy nikiel. Na ogół nie wchodzą one w skład preparatów suplementowych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.